motorrider

In juli 2008 was het weer tijd voor mij om een jaarlijkse lange motortour te maken. Ik wilde in elk geval Oekraďne bezoeken, waar ik daarna naar toe zou gaan zie ik dan wel weer.

Om 12 uur vertrek ik van huis om zo tegen de avond in Tsjechië aan te komen.

 

 

 

 Motorrider

Onderweg is het snikheet waarbij ik ook nog enkele files moet doorkruizen. Het zweet gutst me uit de kop zo warm en benauwd is het.

Hoe dichter ik bij Tsjechië in de buurt kom hoe donkerder de lucht wordt. In de verte zie ik al enkele keren de bliksem inslaan. Ik besluit toch maar niet te gaan kamperen.

Mijn Streetpilot brengt me naar Hotel Zur Post in Schmiedeberg.

 

 Motorrider

De volgende morgen als ik wakker word regent het nog steeds knetterhard. Dus regenpak aan en verder richting Tsjechië. De hele dag moet ik door de regen rijden, dus tegen de avond maar weer slapen met een vast dak boven mijn hoofd.

Op de 11 kom ik langs bovenstaand hotel. Voor  €15,= heb ik er een kamer met een prima bed en een prima ontbijt. Voor nog eens €15,= heb ik een uitgebreid diner met alles erop en eraan.

 

 

 

 Motorrider

De volgende dag kan ik direct weer mijn regenpak aantrekken. Ik begin een beetje gek te worden van al dat water en verlang naar een beetje zon. Ik moet er echter weer een dag doorheen rijden.

Inmiddels ben ik reeds in Slowakije. Wat gigantisch mooi om te rijden. Ik rijd van Podbanské naar Strbske Pleso in het Tatra gebergte op 1350 meter. De laatste is echt erg toeristisch met veel hotels en pensions en vooral gericht op wintersport.

 
 Motorrider

Tegen de avond kom ik terecht in een motel niet ver van de doorgaande weg naar Oekraďne.

Een prima hotel met prima voedsel.

 
 Motorrider

Als ik de volgende dag opsta is het stralend mooi weer met een heldere hemel, eindelijk zon!

Ik vertrek op tijd zodat ik ook op tijd bij de grens aan zal komen. Ik ben nog niet eerder in Oekraine geweest dus weet ik niet hoe het aan de grens zal verlopen. Ik heb bewust voor een zondag gekozen, je hebt dan geen last van transit verkeer en het zal een stuk rustiger zijn aan de grens.

Na een klein uurtje rijden arriveer ik aan de Slowaaks/Oekraďnse grens.

Eerst rijd ik naar de verkeerde slagboom. Met handen en voeten legt de douane me uit dat ik me op een andere plek moet melden. Ik begrijp dat deze post voor vrachtwagens is.

Ik rijd terug en zie een andere overgang waar ik dan maar naartoe rijd.

Eerst papieren en pas controle bij de Slowaakse douane. Dit was goed.

Vervolgens kom ik terecht bij een man in een camouflagepak waarvan ik 2 papiertjes krijg. Hij opent de slagboom en vervolgens moet ik aansluiten achter 2 personenauto’s. Niemand die er wat zegt.

Ik zet mijn GS op de jiffy en bekijk me de papiertjes eens even. Op het ene papiertje moet ik invullen waarheen,waarvoor,waarom enzovoort. Het andere is om voertuiggegevens in te vullen.

Al die papieren moet ik inleveren bij een huisje met een klein luikje. Er wordt het een en ander in een computer ingevoerd en ik mag verder.

Ik start de GS en rijd 400 meter verder naar de laatste grenspost. Hier blijkt dat ik 2 stempels mis. Ik moet dus weer terug. Ik rijd weer 400 meter terug naar de huisjes met de kleine luikjes.

Er komt een gigantische bitch van een douane beambte op me af die allerlei gebaren maakt en alleen maar Oekraiens spreekt. Ik leg haar uit dat ik het niet begrijp en dat ik nog een stempel nodig heb. Ze keert me gewoon de rug toe nadat ze me de verkeerde kant op stuurt. Ik vind het mooi geweest en loop niet daar naartoe wat ze zegt maar juist de andere kant op. Onderweg kom ik een andere douane beambte tegen die me zonder vragen een stempel op het formulier zet. Weer moet ik naar tha bitch en krijg er nog een stempel op. Zo, eindelijk geregeld. Weer 400 meter rijden naar de laatste grenspost waar me wordt verteld “welcome to Ukraďne! “

Ik ben er eindelijk.

 

 

 

 

 

 

[intro][1][2][3][4][5][6][7][8][Foto's]

[HOME travelstories]